در پناه تو.......
هوا ترست به رنگ هواي چشمانت اين روزا عادت همه رفتن ودل شكستنه مریم حیدرزاده
یه روز تو زندگیم بودی ، همین جا ، رو به روم بودی ، اما آرزوم نبودی
فکر می کردم از آسمون ، باید بیاد یه روزی اون ، تا آرزوم بشه تموم
یه اشتباهی کردمو ، دل تو رو شکستمو ، نمی بخشم خودمو
حالا پشیمون شدمو ، می خوام تو باشی پیشمو ، حق داری که نبخشیم
شرمندتم که ستاره داشتمو ، دنبال اون می گشتمو
شاکی از این بودم که من ، ستاره ای ندارم
ستاره بود تو مشتمو ، تکیه می داد به پشتمو
احساسشو می کشتمو
احساستو می کشتم
شرمندتم که ستاره داشتمو ، دنبال اون می گشتمو
شاکی از این بودم که من ، ستاره ای ندارم
ستاره بود تو مشتمو ، تکیه می داد به پشتمو
احساسشو می کشتمو
احساستو می کشتم نوشته شده در 21 Nov 2009ساعت
11:34 PM توسط عادل| |
رشتة عشق من و تو كاش مثه يه بادبادك بود
اون موقع عاشقيمونم تو تموم دنيا تك بود
چي ميشد كه گلدونامون پر بود از گلاي پونه
به هواي چيدن اون نميرفت كسي ز خونه
چي ميشه خواب منوتو به حقيقت بشه تعبير
چي ميشه جداييها رو نذاريم به پاي تقدير
نكنه خدا نكرده كسي از ما بيوفا شه
بشينه دعا كنه كاش از اون يكي جدا شه
نكنه بين دلاو حرفهامون فاصله باشه
نكنه دلا هميشه سرد و بيحوصله باشه
رسمه كه چي بنويسن واسه آخراي نامه؟
راستي تو موافقي كه، من بازم بدم ادامه ؟
عزيزم يه چيز ديگه مهربونيها چه ريزن
اونا كه دوسِتْ ندارن چِقَدَر واست عزيزن
خوب ديگه سپردمت من بهدسِ خداي گلدون
خوب مواظب خودت باش بخدا سرده زمستون
كاشكي دنيا واسه يكشب، واسهيك شب مالمن بود
نگاه كردنت به هر كسي به جز من، قدغن بود
مریم حیدر زاده 
نوشته شده در 17 Nov 2009ساعت
9:12 PM توسط عادل| |
از زندگی از این همه تکرار خسته اماز های و هوی کوچه و بازار خسته امدلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماهامشب دگر ز هر که و هر کار خسته امدل خسته سوی خانه تن خسته می کشمآوخ ... کزین حصار دل آزار خسته امبیزارم از خموشی تقویم روی میزوز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته اماز او که گفت یار تو هستم ولی نبوداز خود که بی شکیبم و بی یار خسته امتنها و دل گرفته و بیزار و بی امیداز حال من مپرس که بسیار خسته ام
محمد علی بهمنی 
نوشته شده در 15 Nov 2009ساعت
9:13 PM توسط عادل| |
دلم مي خواد يه چيزي رو بدوني 
ديگه نه عاشقي نه مهربوني
منم ديگه تصميمم رو گرفتم
اصلا نمي خوام كه پيشم بموني
ديشب كه داشتم فكرام و مي كردم
ديدم با تو تلف شده جووني
يه جا يه جمله ي قشنگي ديدم
عاشقو بايد از خودت بروني
چه شعرايي من واسه تو نوشتم
تو همه چيز بودي جز آسموني
يادت مياد منتم رو كشيدي ؟
تا كه فقط بهت بدم نشوني ؟
يادت مي اد روي درخت نوشتي
تا عمر داري براي من مي خوني ؟
يادت مياد حتي سلام من رو
گفتي به هيچ كس نمي رسوني
حالا بيار عكسامو تا تموم شه
اگر كه وقت داري اگه مي توني
نگو خجالت مي كشي مي دونم
تو خيلي وقته ديگه مال اوني
خوش باشي هر جا كه مي ري الهي
واست تلافي نكنه زموني
مریم حیدر زاده
نوشته شده در 7 Nov 2009ساعت
11:59 PM توسط عادل| |
به چشماي خودت قسم ديگه بهت نمي رسم
وصال تو خياليه واي که دلم چه حاليه
يادت مياد بهارمون دل ها ي بي قرارمون؟
قايم شدن تو کوچه ها دور از نگاه بچه ها
بازي هاي عروسکي آخ که چه حيف شد کودکي
يک کم برس باز به خودت مي خوام بيام تولدت
اونوقت ها اينجوري نبود راهت به اين دوري نبود
حالا که عاشقت شدم نيستي ديگه مال خودم؟
پاييز چه فصل زرديه عاشقي هم چه درديه
گم شده باز بادبادکم تو نمياي به کمکم
مي خوام دستات رو بگيرم تو بموني من بميرم
عاشقي هم نوبتيه آخ که چه بد عادتيه
من نگرانم واسه تو قبله ديگران نشو
اشکم به اين زلاليه دل تو از من خاليه
تو مه عشق تو گمم هلاک يه تبسمم
تو شدي مال ديگري چه جور دلت اومد بري ؟؟
قفل ها که بي کليد شدن چشمها به در سفيد شدند
چه امتحان خوفيه دوريت دوريت عجب غروبيه
بارون شديده نازنين از تو بعيد نازنين
خاطره رو جا نگذاري باز من رو تنها نگذاري
اون وقت ها مهمونت بودم دنيا رو مديونت بودم
اون وقت ها مجنونم بودي کلي پريشونم بودي
قصه حالا عوض شده صحبت يک تولد
قلبت رو دادي به کسي؟؟ يک کم واسم دلواپسي ؟؟
ميترسي که من بشکنم پشت سرت حرف بزنم
من!!!مني که بوسيدمت تو اون غروب که ديدمت
تو واسه من ناز ميکني؟؟ ناز ميکشم باز مي کني
اين رسمش نيلوفرم؟؟ من که ازت نمي گذرم
ستارمون يادت مياد دلواپسم خيلي زياد
فقط تماشا ميکني بعد عشق رو هاشا ميکني؟؟؟؟
چه لطفي به من ميکني تکليف رو روشن ميکني
ميگي گذشت گذشته ها چه راحتند فرشته ها
سر به سرم که نگذاري بگو بگو يکم دوستم داري؟؟؟
نمي موني من ميمونم ميري يک روزي مي دونم
اول ها مهربون ترند اون هايي که همسفرند
اشک من هم که جاريه نگه دار يادگاريه
ميسپارمت دست خدا اگه دوستم داشتي بيا
مریم حیدر زاده
نوشته شده در 30 Oct 2009ساعت
6:19 PM توسط عادل| |
قدم نزن تو چــــــشم من
خشک بودنو یادش دادم
اگه بخای بــــــازم بیـــای
گریه رو یادش میندازی
دل مــــنو ورق نــزن
پر تموم صفحه هات
غلط غلوط زیاد داری
غفلت ُ یادش میندازی
صدا نـــکن پای منو
رقتنـــیا رو رفـــته اون
چیزی نبود تو مقصدت
سراب ُ یادش میندازی
طلب نکـــن دست مـــــنو
سردی دســـــتت باقـــیه
بده کاریش تمــــوم شده
حسرت ُ یادش میندازی
منو به اسم صدا نکن
نامی نذاشتی واسه من
له کردی اونو زیر پات
ذلــّـت ُ یادش میندازی
پهلو به پهلوم راه نیا
زخمی شده از کینه هات
داره میلرزه بی زبون
خنجر رو یادش میندازی
نخاه که حرفی بزنم
لبامو دوخته روزگار
شاعری رفته از سرش
شـــُــعارو یادش میندازی
نخواه که ما ل تو باشم
مال رو دیگه نیست باورام
آدم شـــدم خــدا بخــــاد
حــّـــوا رو یادم میندازی؟
رضا اصفهانی-احمد
نوشته شده در 24 Oct 2009ساعت
1:9 AM توسط عادل| |
يه مترسكم كه تنها وسط مزرعه مونده
باغبون پاهامو بسته چيزي از تنم نمونده
دو تا دستامو شكسته سوز سرد باد پاييز
ديگه تكراريه واسم غروباي سر جاليزعمريه كه چشم خستم رنگ خواب خوش نديده
درد تنهايي و غربت منو از دلم بريدهواسه من فرقي نداره كي برام دلش مي سوزه
كي مي خواد پارگياي دل تنگمو بدوزهكاشكي باغبون مي فهميد ديگه طاقتم تمومه
كلاغا دستمو خوندن رو سرم يه جغد شومهخيلي وقته ديگه ابرام شوق باريدن ندارن
شايدم كه ابر و بارون مث من پشت حصارنآره باغبونم امروز وقتي خوب منو نگاه كرد
يه مترسك جاي من ساخت منو با خودم رها كرداون مترسك حالا كارش شده پر دادن زاغا
اما من تو فكر اينكه چه شبيهم به كلاغا عباس استیری 
نوشته شده در 14 Oct 2009ساعت
1:14 PM توسط عادل| |
براي چندمين بار از تو گفتم
كه شهر عشق تو پايان ندارد
به يادت هست زخمي بر دلم هست
كه جز لبخند تو درمان ندارد
زلالي تو به رنگاشك بركه
تو با روح شقايق آشنايي
تو در آيينه سرخ غزل ها
هميشه ابتدا و انتهايي
كنار پنجره تنهاي تنها ميان هاله اي از غم نشستم
تو آرايشگر چشمان موجي
و من زيباييت را مي پرستم
تو با باراني از جنس نيازم
مرا به ساحل ادراك خواندي و با زيباترين
فانوس دريا
مرا تا قعر دريا ها رساندي
نوروز جشن ميلاد سپيده
به باران يك سبد لبخند داديتو دست زرد ياس خسته اي را
به چشم عاشقان پيوند دادي
تمام سرزمين آرزو را
به دنبال گلستان تو گشتم
ميان سقف گيتي را گشودم
پي يك قطره باران تو گشتم ميان
كوچه باغ سبز يادت
ترنم هاي سرخ آرزو بود
و در ايوان چشمت يك پرستو
هميشه با دلم در گفتگو بود
قسم به آه نرم و خيس ساحلقسم به آرزوي پاك دريا
قسم به ابتداي شعر پرواز
قسم به انتهاي باغ دنيا
تو چون واژه نيلوفري رنگ
ميان دفتر دل ماندگاري
اگر شهر نگاهت فرصتي داشتبه يادم باش در هر روزگاري 
نوشته شده در 8 Oct 2009ساعت
11:24 PM توسط عادل| |
دوباره فال گرفتم براي چشمانت
اگر چه كوچك و تنگ است حجم اين دنيا
قبول كن كه بريزم به پاي چشمانت
بگو
چه وقت دلم را ز ياد خواهي بر د
اگر چه خوانده ام از جاي جاي چشمانت
دلم مسافر تنهاي شهر شب بو هاست
كه مانده در عطش كوچه هاي چشمانت
تمام آينه ها نذر ياس لبخندت 
جنون آبي در يا فداي چشمانت
چه مي شود تو صدايم كني به لهجه موج
به لحن نقره اي و بي صداي چشمانت
تو هيچ وقت پس از صبر من نمي آيي
در انتظار چه خاليست جاي چشمانت
به انتهاي جنونم رسيده ام اكنون
به انتهاي خود و ابتداي چشمانت
من و غروب و سكوت و شكستن و پاييز
تو و نيامدن و عشوه هاي چشمانت
خدا كند كه بداني چه قدر محتاج ست
نگاه خسته من به دعاي چشمانت مریم حیدرزاده
نوشته شده در 3 Oct 2009ساعت
6:6 AM توسط عادل| |
درد تموم عاشقا پاي كسي نشستنه
اين روزا مشق بچه ها يه صفحه آشفتگيه
گرداي رو آينه فقط غم زندگيه
اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه
مشكل بي ساتاره ها يه كم ستاره چيدنه
اين زوطا كار گلدونا از شبنمي تر شدنه
آرزوي شقايقا يه شب كبوتر شدنه
اين روا آسمونمون پر از شكسته باليه
جاي نگاه عاشقت باز توي خونه خاليه
اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه
ساده ترين
بهانشون از هم خبر نداشتنه
اين روزا سهم عاشقا غصه و بي وفاييه
جرم تمومشون فقط لذت آشناييه
اين روزا توي هر قفس تو خواب خونه جاريه
اين روزا چشماي همه غرق نياز شبنمه
رو گونه هر عاشقي چند قطره بارون غمه
اين روزا ورد بچه ها بازي چرخ و فلكه
قلباي مثل دريامون پر از
خراش و تركه
اين روزا عادت گلا مرگ و بهونه كردنه
كار چشماي آدما دل رو ديونه كردنه
اين روزا كار رويامون از پونه خونه ساختنه
نشونه پروانگي زندگي ها رو باختنه
اين روزا تنها چارمون شايد پرنده مردنه
رو بام پاك آسمون ستاره رو شمردنه
اين روزا آدما ديگه تو قلب هم جا
ندارن
مردم ديگه تو دلهاشون يه قطره دريا ندارن
اين روزا فرش كوچه ها تو حسرت يه عابره
هر جايي منتظر ورود يه مسافره
اين روزا هيچ مسافري بر نمي گرده به خونه
چشاتي خسته تا ابد به در بسته مي مونه
اين روزا قصه ها همش قصه دل سوزوندنه
خلاصه حرف همه پر زدن و نمندنه
اين روزا درد آدما فقط غم بي كسيه
زندگيشون حاصلي از حسرت و دلواپسيه
اين روزا خوشبختي ما پشت مه نبودنه
كار تموم شاعرا فقط غزل سرودنه
اين روزا درد آدما داشتن چتر تو بارونه
چشماي خيس و ابريشون همپاي رود كارونه
اين روزا دوستا هم ديگه با م صداقت ندارن
يه
وقتا توي زندگي همديگر و جا مي ذارن
جنس دلاي آدما اين روزا سخت و سنگيه
فقط توي نقاشيا دنيا قشنگ و رنگيه
اين روزا جرم عاشقي شهر دل و فروختنه
چاره فقط نشستن و به پاي چشمي سوختنه
اسم گلا رو اين روزا ديگه كسي نمي دونه
اما تا دلت بخواد اينجا غريب فراوونه
اين روزا
فرصت دلا براي عاشقي كمه
زخماي بي ستاره ها تشنه ياس مرهمه
اين روزا اشك مون فقط چاره بي قراريه
تنها پناه آدما عكساي يادگاريه
اين روزا فصل غربت عشق و يبداري مجنونه
بغضاي كال باغچه منتظر يه بارونه
اين روزا دوستاي خوبم همديگر رو گم ميكنن
دلاي پاك و ساده رو
فداي مردم ميكنن
اين روزا آما كمن پشت نقاب پنجره
كمتر ميبيني كسي رو كه تا ابد منتظره
مردم ما به همديگه فقط زود عادت مي كنن
حقا كه بي وفايي رو خوبم رعايت ميكنن
درسته كه اينجا همه پاييزا رو دوست ندارن
پاييز كه از راه برسه پا روي برگاش مي ذارن
اما شايد تو زندگي يه
بغض خيس و كال دارن
چند تا غم و يه غصه و آرزوي محال دارن
اين روزا بايد هممون براي هم سايه باشيم
شبا به ياد هممون براي هم سايه باشيم
شبا كه دلواپس كودك همسايه باشيم
اون وقت دوباره آدما دستاشون و پل ميكنن
درداي ارغواني رو با هم تحمل مي كنن
اگه به هم كمك كنيم
زندگي ديدني ميشه
بر سر پيمان مي مونن دوستاي خوب تا هميشه
اما نه فكر كه مكنيم اين كار يه كار ساده نيست
انگار براي گل شدن هنوز هوا آماده نيست
نوشته شده در 26 Sep 2009ساعت
4:13 PM توسط عادل| |
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت
